İnsan birine özlediğini öyle dümdüz,
“Seni özlüyorum.” diye söylememeli bence.
Düşünüyorsa şayet böyle bir şey,
ya olduğu gibi hissettirebilmeli birkaç cümleyle,
ya da özlemi boyunca uzun uzun anlatabilmeli.
Mesela nasıl özlüyorsa yağmur toprağı,
ve nasıl özlüyorsa kış baharı…
Önce öyle birikmeli özlemleri kalpte,
sonra…
sonra dile dökülebilmeli.
Mesela, “Seni arıyorum gittiğimiz tüm parklar boyunca.”
diyebilmeli.
Ya da, “Seninle oturuyor, seninle kalkıyor
ve seninle uyuyor, seninle uyanıyorum.” diyebilmeli.
Şayet özlem daha büyükse,
“Sende kaldı yüreğim.” bile diyebilmeli mesela.
Ve bir de özlem anlatılamayacak bir boyuta gelmişse,
ve özlemenin sessizliğinde boğuluyorsa tüm sözcükler
—ki bu da çok mümkün—
bir çift göz yetebilmeli bunu söylemeye:
“Seni çok özlüyorum.”
“Seni çok özlüyorum.”
“VE Seni çook özlüyorum…”
………………………………
………………………………
………………………………
………………………………
………………………………
VE SENİ ÇOOOK ÖZLÜYORUM…
Türkiye
19 Haziran 2026 – 19.52
